Sekcja: Nowotwory głowy i szyi

Choroba Gravesa-Basedowa jest chorobą autoimmunologiczną i najczęściej spotykanym rodzajem endogennej nadczynności tarczycy.

Rak anaplastyczny występuje rzadko, ale jest jednym z najbardziej agresywnych nowotworów występujących u ludzi. Obraz ultrasonograficzny, choć niespecyficzny, może nasunąć podejrzenie tego nowotworu, szczególnie u pacjentów w 6 i 7 dekadzie życia.

Związany z mutacją w genie RET rak rdzeniasty tarczycy ma swój dość charakterystyczny obraz ultrasonograficzny. Najczęściej jest to hipoechogenny guz zawierający liczne hiperechogenne obszary odpowiadające złogom amyloidu i zwapnieniom.

Choroba Gravesa-Basedowa jest chorobą autoimmunologiczną i najczęściej spotykanym rodzajem endogennej nadczynności tarczycy.

Wraz z rozwojem technik obrazowych, neurochirurgia stereotaktyczna oraz chirurgia neuro-onkologiczna zbliżyły się do siebie. Badanie przeprowadzone w internecie, w styczniu 2004 roku wykazało, iż mimo, że jedynie 7,7% chirurgów specjalizujących się w neuro-onkologii w Stanach Zjednoczonych wykonało wystarczająco dużo zabiegów stereotaktycznych, aby zyskać członkostwo w Sekcji Neurochirurgii Stereotaktycznej i Funkcjonalnej American Association of Neurological Surgery

ORLANDO, FL – Ponowna, pooperacyjna ocena stopnia zaawansowania guzów głowy i szyi dokonywana wyłącznie za pomocą PET lub CT może być trudna.

Choroba Gravesa-Basedowa jest chorobą autoimmunologiczną i najczęściej spotykanym rodzajem endogennej nadczynności tarczycy.

Układ kostny stanowi częstą lokalizację zmian przerzutowych u pacjentów z chorobami nowotworowymi. Rozsiew do kości dotyczy większości chorych ze szpiczakiem mnogim, rakiem piersi oraz rakiem prostaty, a także znacznej części pacjentów z rakiem płuca, nerki czy czerniakiem.

Powikłania po radioterapii dzielimy na wczesne i późne. Powikłania wczesne ostre występują w trakcie leczenia i do 3 miesięcy po jego zakończeniu. Ostry odczyn popromienny występuje w szpiku, jądrze, jajniku, błonie śluzowej przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, dróg moczowo-płciowych, śródbłonku naczyniowym i naskórku.

Dokonanie optymalnego wyboru taktyki i techniki radioterapii wymaga wiedzy o promienioczułości i promieniouleczalności nowotworu, którego ten wybór dotyczy. W leczeniu skojarzonym radioterapia może być stosowana jako radioterapia przedoperacyjna (neoadjuwantowa), pooperacyjna (adjuwantowa), śródoperacyjna, stereotaktyczna, radiochemioterapia i radioimmunoterapia. Ze względu na cel leczenia wyróżnia się radioterapię radykalną i paliatywną. W zależności od położenia źródła promieniowania radioterapię można podzielić na teleradioterapię i brachyterapię.

Zaproponowano rekomendacje dotyczące stosowania leków przeciwwymiotnych w tej grupie osób, oparte są one głównie na deksametazonie oraz antagonistach receptora 5-HT3 (ondansetron, granisetron). Obecnie w profilaktyce nudności i wymiotów stosuje się także dwa nowe leki: aprepitant oraz palonosetron.