Sekcja: Nowotwory płuca

Artykuł przedstawia zagadnienia genetycznych przyczyn występowania raka płuca u osób, które nie paliły papierosów ani innych wyrobów tytoniowych, poprzez analizę zaburzeń genetycznych u tych osób.

Pierwotny rak płuca jest nowotworem, na który zapadalność w Polsce wzrasta zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet. Zajmuje on pierwsze miejsce wśród przyczyn zgonów w grupie mężczyzn. Pierwsze objawy są niespecyficzne: suchy kaszel, nawracające zapalenia oskrzeli, miernie nasilona duszność, utrata masy ciała, stany podgorączkowe. Często kliniczne ujawnienie się nowotworu wyprzedzone jest lub współistnieje z objawami zespołów paraneoplastycznych, które nie poddając się leczeniu objawowemu nasuwają podejrzenie procesu rozrostowego.

Etiopatogeneza raka płuca nie jest do końca poznana, aczkolwiek istnieje wiele dowodów na to, że jest to nowotwór indukowany przez zewnątrzpochodne czynniki rakotwórcze.

Nadzieję na zmniejszenie umieralności z powodu raka płuca może dać przede wszystkim opracowanie programu badań przesiewowych (skriningu), u osób potencjalnie zdrowych, bez objawów choroby, w celu wykrycia nowotworu we wczesnej fazie rozwoju.

Rak płuca jest wiodącą przyczyną zgonów w grupie nowotworów złośliwych. Wyniki leczenia i rokowania dla pacjentów z rakiem płuca, pomimo ogromnych starań, są nadal złe i niezadowalające.

Śródpiersie umiejscowione jest w centralnej części klatki piersiowej, ograniczone bocznie przez jamy opłucnowe. Okolica ta, ze względu na różnorodność procesów chorobowych stanowi przedmiot zainteresowania licznych dziedzin medycyny: onkologii, hematologii, endokrynologii, neurologii, pulmonologii oraz torakochirurgii.

Etiopatogeneza raka płuca nie jest do końca poznana, aczkolwiek istnieje wiele dowodów na to, że jest to nowotwór indukowany przez zewnątrzpochodne czynniki rakotwórcze.

Nadzieję na zmniejszenie umieralności z powodu raka płuca może dać przede wszystkim opracowanie programu badań przesiewowych (skriningu), u osób potencjalnie zdrowych, bez objawów choroby, w celu wykrycia nowotworu we wczesnej fazie rozwoju.

Rak pęcherzykowy, jak większość chorób związanych z tarczycą, dotyczy częściej kobiet. W badaniu ultrasonograficznym bywa bardzo trudny do odróżnienia od gruczolaka pęcherzykowego tarczycy.

Pierwotny rak płuca jest nowotworem, na który zapadalność w Polsce wzrasta zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet. Zajmuje on pierwsze miejsce wśród przyczyn zgonów w grupie mężczyzn. Pierwsze objawy są niespecyficzne: suchy kaszel, nawracające zapalenia oskrzeli, miernie nasilona duszność, utrata masy ciała, stany podgorączkowe. Często kliniczne ujawnienie się nowotworu wyprzedzone jest lub współistnieje z objawami zespołów paraneoplastycznych, które nie poddając się leczeniu objawowemu nasuwają podejrzenie procesu rozrostowego.

Metody diagnostyczne w raku płuca możemy podzielić na: badania obrazowe, endoskopowe i mikroskopowe. Należy pamiętać, że wczesne wykrycie i szybkie rozpoczęcie leczenia mają wpływ na rokowanie chorych. Podstawą rozpoznania raka płuca jest otrzymanie potwierdzenia histopatologicznego, od którego zależy wybór metody terapeutycznej. Jednocześnie zastosowanie czułych metod obrazowych pozwala na ocenę zaawansowania choroby i kwalifikację do najlepszego postępowania leczniczego. Rozwój nowoczesnych metod diagnostycznych umożliwia lepsze wykrywanie nawet małych zmian pierwotnych jak i dokładniejszą ocenę zajęcia węzłów chłonnych, co w leczeniu raka płuca ma niemałe znaczenie. Niestety dostęp do nowoczesnych metod diagnostycznych w Polsce jest wciąż niezadowalający.

Nadzieję na zmniejszenie umieralności z powodu raka płuca może dać przede wszystkim opracowanie programu badań przesiewowych (skriningu), u osób potencjalnie zdrowych, bez objawów choroby, w celu wykrycia nowotworu we wczesnej fazie rozwoju.

Rak płuca jest wiodącą przyczyną zgonów w grupie nowotworów złośliwych. Wyniki leczenia i rokowania dla pacjentów z rakiem płuca, pomimo ogromnych starań, są nadal złe i niezadowalające.

Śródpiersie umiejscowione jest w centralnej części klatki piersiowej, ograniczone bocznie przez jamy opłucnowe. Okolica ta, ze względu na różnorodność procesów chorobowych stanowi przedmiot zainteresowania licznych dziedzin medycyny: onkologii, hematologii, endokrynologii, neurologii, pulmonologii oraz torakochirurgii.

Avastin® wydłuża o 4 miesiące życie chorym na jeden z najczęściej występujących typów raka płuca. Badanie fazy III wykazało, że Avastin® podawany chorym na gruczołowego niedrobnokomórkowego raka płuca w stadium zaawansowanym zwiększa ich szanse przeżycia o 45%.

Leczenie celowane obejmuje nowe metody terapeutyczne, polegające na hamowaniu określonych szlaków molekularnych procesu nowotworzenia.

Poprawę przeżywalności w raku płuca można uzyskać przede wszystkim dzięki możliwości wczesnego rozpoznania nowotworu oraz włączenia wielokierunkowego leczenia. W ostatnim stuleciu, nastąpił rozwój metod leczenia nowotworów.

Termin proteasom do niedawna używany jedynie przez biologów molekularnych dziś wdarł się do Kliniki za sprawą nowego leku - bortezomibu.

Rak płuca jest najczęściej spotykanym nowotworem złośliwym u mężczyzn, powodującym około ⅓ zachorowań i zgonów z przyczyn nowotworowych. Wśród kobiet rak płuca występuje na drugim miejscu zaraz po raku piersi, zarówno jako przyczyna zachorowań i zgonów.

Leczenie podtrzymujące preparatami Avastin® i Tarceva® stosowanymi w skojarzeniu, przyczynia się do przedłużenia życia osób chorych na raka płuc bez zaostrzenia objawów choroby.

Rak płuca charakteryzuje się największą śmiertelnością spośród wszystkich chorób nowotworowych. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych z jego powodu umiera rocznie więcej osób niż łącznie w przebiegu raka piersi, jelita grubego i prostaty. Około 85% przypadków raka płuc stanowi rak niedrobnokomórkowy (NDRP). Duże wyzwanie dla medycyny stanowi fakt, że w 65% przypadków rozpoznawany jest w zaawansowanym stadium choroby. Standardowym leczeniem I linii zaawansowanego NDRP jest najczęściej terapia dwulekowa oparta na pochodnych platyny. Po jej zastosowaniu progresja choroby następuje w większości przypadków po 3-6 miesiącach, a czas przeżycia chorych wynosi 8-10 miesięcy. Wyniki te nie napawają optymizmem, a waga problemu jest ogromna, dlatego też nieustannie podejmuje się wysiłki zmierzające do poprawienia skuteczności terapii.

Postęp w rozumieniu biologii raka doprowadził do zidentyfikowania mechanizmów molekularnych, odgrywających istotna rolę w proliferacji komórek nowotworowych. Wśród nich znajduje się szlak wewnątrzkomórkowego przekaźnictwa sygnałów związany z naskórkowym czynnikiem wzrostu (epidermal growth factor, EGF). Opracowano kilka strategii ingerujących w funkcję receptora dla EGF (epidermal growth factor receptor, EGFR), w tym zastosowanie cząsteczek hamujących aktywność kinazy tyrozynowej znajdującej się w jego wewnątrzkomórkowej części. Gefitynib i erlotynib są selektywnymi inhibitorami kinazy tyrozynowej EGFR thyrosine kinase inhibitors, EGFR-TKIs) aktywnymi po podaniu doustnym. Wykazały one działanie przeciwnowotworowe w różnorodnych liniach komórkowych ludzkich nowotworów charakteryzujących się nadekspresją EGFR.

Avastin® wydłuża o 4 miesiące życie chorym na jeden z najczęściej występujących typów raka płuca. Badanie fazy III wykazało, że Avastin® podawany chorym na gruczołowego niedrobnokomórkowego raka płuca w stadium zaawansowanym zwiększa ich szanse przeżycia o 45%.

Radiochemioterapia - szansa w nieresekcyjnym rakiem niedrobnokomórkowym płuca Radiochemioterapia a nieresekcyjny rak niedrobnokomórkowy płuca